Dervint

No i rozpocząłem nową pracę w innym mieście przez co doba skurczyła mi się do jakiś 3 godziny czasu dla siebie. Na początku bardzo mi to przeszkadzało, ale już powoli zacząłem się do tego przyzwyczajać i nawet wczuwać w PKSowe klimaty, gdzie zasiadam obowiązkowo z kanapką i ciekawą książką. O dziwo pierwsze nikogo nie dziwi za to druga czynność – czytanie – ciągle spotyka się z dużym zainteresowaniem współpodróżnych. Mam wiele czasu czekając na pociąg lub autobus do rozmyślań. Przez taki a nie inny obrót sprawy część osób doszła chyba do wniosku, że zacząłem ich unikać. Inni zaś stali się zaborczy o kontakty ze mną. Ostatnio kiedy mam bardzo mało czasu – przez co czasem zacząłem się gubić i zatracać w tym wszystkim pytając siebie czy te marne grosze są warte tego, że nie widzę mamy oraz przyjaciół? Wiem, że bardzo wiele osób liczy na moją pomoc. Jednak przy obecnym obrocie spraw czasem ludzie zwracający się ze zwykłą chęcią pogadania, poklikania czy też wyżalenia się, usłyszenia mojej porady, mojego punktu widzenia męczą mnie. Coraz częściej w takich sytuacjach świta w mojej słowie myśl, aby się wszyscy odczepili ode mnie ze swoimi narzekaniami, bo większość z tych osób prawie nigdy nie zapytała jak ja się czuje i czy mam siły oraz ochotę chociażby ich wysłuchiwać. Przypomniały mi się sytuacje, kiedy czasem mój przyjaciel dzwonił do mnie, bo bał się tego, że może długo nie pożyć – a potem ktoś mi pisze ze jest sam i jest mu z tym tak strasznie źle – to przy takim odniesieniu śmieszy mnie taki problem.

Podobno bardzo się zmieniłem mentalnie. Jednak to nie prawda. Po prostu wiem jak ważny jest obraz własnej osoby jaki buduję oszukują wielokrotnie siebie i wmawiając sobie uporczywie dzień po dniu, że jestem taki a nie inny, aż w końcu zaczynam sam w to wierzyć. Jednak, aby dokonywać jakichkolwiek zmian w sobie, walki ze swoimi niedoskonałościami najpierw musimy je zaakceptować (pogodzić się z nimi we własnym „umyśle”) dopiero potem możemy dążyć do zmiany np powierzchownego wyglądu. A często zaakceptowanie siebie sprawia, że zachowujemy się inaczej przez co ludzie inaczej na nas patrzą (choć żadne zmiany wydawało by się nie zachodzą). Bo co z tego, że zmienimy w sobie to i owo skoro prawdopodobnie będziemy zachowywali się tak samo a ludzie to intuicyjnie wychwycą ze występujący swoisty dysonans miedzy ty co widza i dostrzegają werbalnie, a tym co dociera do nich niewerbalnie (intuicyjnie)

Ostatnio rozmawiałem z kimś o związkach. O ty, że inni są szczęśliwi ze swoimi drugimi połówkami, ale czy tak naprawdę wiemy jak wyglądają związki innych? Jak się czują? O czym myślą zasypiając? Przecież niekoniecznie są szczęśliwi – tylko na pozór przed innymi są „udaną parą” a tak naprawdę wypalają się trwając w tym, goniąc za naiwnością szczęśliwego bytu. To są może pozory szczęścia – jego ochłapy, którymi ludzie zadowalają się nie mając innych perspektyw.
Życie jest za krótkie na użalanie się i smutki. Należy cieszyć się z tego, że się przeżyło kolejna godzinę, dzień, rok…. Nauczyła mnie tego moja mama, której lekarze dają ok 4 lat życia („ale czy takie anioły jak ona umierają…??”) – będzie z czasem powoli stawała się „warzywem” a tak naprawdę siłę i optymizm czerpie dla niej i „żyje dla miej”, aby dawać jej wsparcie. Teraz pracuje i nie widziałem jej od 4 tygodni i ciągle rano wyjeżdzając zastanawiam się czy dla tych paru groszy warto? Czy nie lepiej było by spędzać tego czasu z nią. Jednak z drugiej strony cóż daje mi spędzanie czasu z nią?…. bez żadnych perspektyw. Pewnie nawet by tego nie chciała – chce abym póki jestem młody korzystał z życia.
Może i jestem uśmiechniętym wesołym i pewnym, siebie Dervintem, ale wieczorami często płaczę.

Moja obojętność przybrała zupełnie zdrowy wymiar.